ชายสีเทาในเมืองสีเทา

เสี้ยวจันทราขาววงโตเกินความจริง

สวรรพสิ่งราบเรียบใต้ทุ่งหิมะสะท้อนสีเงิน

ข้าสวมสูทขาวมือกำกุกลาบสีแดงเลือด

กำลังก้าวเดินในโลกฝัน

รอยเท้าและหยดเลือดปรากฏเคียงข้างกัน

เหล่าหนามกุหลาบปักลึกในมือที่กำแน่น

เลือดไหลซึมย้อมกลีบกุหลาบก่อนหยดย้อย

ไร้รู้สึกจากมือขวาที่ยังกำ

หิมะโปรยปรายทั่วฟ้ามืดอันไร้ดาว

กลบรอยเท้าหยดเลือดช้าช้าเหมือนหายเหือด

ไม่เหลือรอยใดหลงเหลือให้ย้อนกลับ

นอกจากรอยเลือดสี่สิบหยดจากก้าวเดิน

เหตุใดข้าเดินกลางความเวิ้งว้างอันว้าเหว่

เหตุใดข้ากำกุหลาบดอกงามนี้ให้ฝังลึก

สาเหตุนั้นผ่านพ้นมายาวนานจนเลือนหาย

ข้าจึงตัดใจทิ้งกุหลาบสีแดงเลือด

ก้าวไปสู่ทุ่งดอกไม้กลางตะวันอันอบอุ่น