ชายสีเทาในเมืองสีเทา

.

เวลาผ่านหมุนเหลือสองโมงยามถึงวันใหม่

ข้าก้าวไปตามทางขอบเรียบถนนสู่รถไฟลอยฟ้าเพื่อกลับบ้าน

มองทอดยาวไปเห็นภาพเป็นระยะตามแสงไฟ

ถนนใจกลางกรุงสีเทาช่างมืดหม่นแลเงียบงัน

มีรถราเพียงสองสามวิ่งสวนผ่านบนถนนยาวอันเหยียดตรง

ไร้ผู้คนไร้ชีวิต มีเพียงข้าเดินอิสระ ช่างโดดเดี่ยว

แสงบางเบา ความโดดเดี่ยว แลเงียบงัน หมุนความคิดข้าจนวนเวียน

ข่าว เรื่องเล่า ความเท็จ แลความจริง ขัดแย้งกันจนผู้คนแบ่ง ขาว-ดำ

ขาวและดำต่อสู้กันบนสังเวียนกรุงสีเทา

ฝ่ายขาวถูกหรือ? ฝ่ายขาวผิด? ข้าไม่รู้ ข้าเห็นเพียงความวุ่นวาย. . .

. . .ความหวาดหวั่น ไร้เสถียร ไร้สงบ ดึงทุกสิ่งสู่ความเงียบงันก่อนพายุ

ข้าและผู้คนอีกมากยังคงเป็นสีเทา ไม่ใช่ขาวไม่ใช่ดำ และยังคงคาดหวัง. . .

ความเงียบงันอันเก็บกดจะไม่กลายเป็นพายุสีขาวดำ

ที่ผลลัพธ์คงเหลือเพียงซากแดงฉานใต้อุดมการณ์สีเทาเทา

.

.

เสียงไซเรนดังหวีดหูพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งคัน. . . สองคัน. . . สามคัน. . . ดึงความคิด สู่ความจริง

แต่ความจริงยังคงเงียบกริบ ไร้เหตุการณ์สะเทือนใจ

.

.

.

เสียงกริ่งร้องเตือนประตูรถไฟลอยฟ้ากำลังใกล้ปิด

ข้ายืนริมขอบประตูมองเงามืดบางของตนบนกระจก

เช่นเดียวกับทุกสิ่ง รถไฟลอยฟ้าเงียบงันและซึมเหงากว่าทุกครั้ง. . .