ชายสีเทาในเมืองสีเทา

ก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าชั้นสี่ของตึกเก่า

ปลดเนกไท เกาะรั้วเหล็ก แหงนมองฟ้า . . . ที่มิอาจเห็น

ตึกสี่เหลี่ยมสูงชะลูดบดบังฟ้าทุกทิศทางเว้นเสียแต่แหงนมองขึ้นจนสุดคอ

ลมกลิ่นไหม้พัดบางเบาตามจังหวะการเคลื่อนของยวดยาน

พื้นเบื้องล่างเทาทึบและทึบแข็งตามฉบับพื้นคอนกรีต

ไม่ใช่ความเหงา ไม่ใช่ความท้อแท้ ไม่ใช่ความผิดหวัง ไม่ใช่ . . . ไม่ใช่อารมณ์ใดใดทั้งสิ้น

คงไม่มีใครเข้าใจความรู้สึก และถึงมีใครเข้าใจความรู้สึก ก็คงมิอาจอธิบาย

แล้วถึงมีผู้เข้าใจพยายามอธิบาย สุดท้ายก็คงไม่มีใครเข้าใจในช่วงเวลานี้ได้

มองตึกสูง ดูผู้คนมากมายขะมักเขม้นทำงานวุ่นวายในห้องปิดสนิท

ความนึกคิดความรู้สึกมลายหายไปจากใจ

แล้วจึงปีนกายข้ามรั้วแห่งชีวิตไป

.

.

.

เช้ารุ่งขึ้น ร่างบิดงอของเขาถูกพบเจอ

ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร

เพราะกระเป๋าสตางค์และมือถือของเขาได้หายไป