ชายสีเทาในเมืองสีเทา

ม้านั่งไม้สีหลุดลอกข้างสระน้ำกลางสวนสาธารณะ

มันอยู่มายาวนานย้อนกลับไปหลายปีมากฤดูกาล

ผู้คนมากตาผ่านมาผ่านไปทิ้งเรื่องราวหลากหลายบนตัวมัน

ในยามสุข ม้านั่งรองรับรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ

ในยามเศร้า ม้านั่งรองรับเสียงถอนใจ หยาดน้ำตา

ในยามเหงา ม้านั่งรองรับความโดดเดี่ยว ความคิดถึง

ในยามรัก ม้านั่งรองรับสองกาย ความอบอุ่น

และยามอ่อนล้า ม้านั่งรองรับกายจนหายเหนื่อย

ม้านั่งไม้รองรับมามากผู้คน มากกาย มากเรื่องราว

วันนี้ ม้านั่งไม้ตัวเก่าทรุดโทรมจนชำรุดถูกยกไป

...แล้วมีม้านั่งสีสวยสดแสนน่านั่งตัวใหม่มาวางแทน