ชายสีเทาในเมืองสีเทา

หลังจากย่ำผ่านทางเท้าคอนกรีตอันเปียกแฉะมาได้ยี่สิบก้าว เขาผู้สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาก็เงยหน้ามองตึกรอบตัว เขาเงยสูงเสียจนร่มสีเทาของเขาเกือบหลุดพ้นศีรษะไป

หยาดฝนสีชมพูบางใสกำลังเคลือบทุกสิ่งดั่งคาราเมลสีสวยเคลือบลูกกวาด ร่มสีเทาของเขาแปรสีไปเหมือนร่มสีชมพูเก่าเก็บฝุ่นเทาหนาเตอะ เสื้อเชิ้ตสีเทา กางเกงสแลค กับรองเท้าหนังสีดำเงาถูกแต่งแต้มด้วยลายจุดสีชมพูดูเลอะเทอะ ตึก ม้านั่ง รถยนต์ และทุกสิ่งต่างถูกฝนสีชมพูกลมกลืนสีสันให้อมชมพูใสใส

"ทำไม ฝนจึงตกเป็นสีชมพู" เขาเอ่ยถามตนเองบางเบากว่าเสียงเปาแปะของเม็ดฝนก่อนที่จะส่ายหัวให้กับคำถามแล้วเริ่มก้าวเดินไปตามทางเท้าสีชมพูเก่าเปื้อนฝุ่นต่อไป ถนนสีเทาถูกแม่น้ำสีนมเย็นกลืนกินไปครึ่งหนึ่งจากระยะเวลาอันยาวนานของฝนสีชมพู

จริงแล้ว เขาสังเกตเห็นว่าฝนเป็นสีชมพูมาตั้งแต่ฝนตกพรั่งพรูลงในยามบ่าย แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครอื่นเห็นสายฝนสีชมพูดั่งที่เขาเห็น

"ไง เหม่อถึงใครอยู่" ชายเชิ้ตขาวเพื่อนร่วมงานของเขากล่าวเมื่อเห็นเขาเหม่อมองฝนสีชมพูผ่านกระจกบานใหญ่ของที่ทำงาน ชายเชิ้ตเทารวมรวบสติอยู่ชั่วครู่ก่อนตอบกลับ

"เปล่าหรอก แค่มองดูฝนเท่านั้น"

"แค่นั้นแน่นะ" ชายเชิ้ตขาวยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ฝนก็ตกหนักเสียจริง"

ชายเชิ้ตเทาคิดจะถามถึงสีชมพูของหยาดฝน แต่เมื่อสังเกตมองสีหน้าอันปกติของชายเชิ้ตขาว เขาจึงไม่กล้าจะเอ่ยถามด้วยความกลัวว่าเพื่อนร่วมจะคิดว่าเขาเพ้อฝัน

"อย่าเอาแต่เหม่อล่ะ เดี๋ยวไปถึงหูบอสจะซวยเอา ยิ่งนายนั่งใกล้ยายส้มขาเมาท์นั่นอีก" แล้วชายเชิ้ตขาวก็กลับไปทำงาน หลังจากนั้นชายเชิ้ตเทาก็หันกลับไปทำงานเช่นกัน แต่ทำได้ไม่นานนัก สมาธิของเขาก็จดจ่ออยู่กับบทสนทนารอบข้าง เผื่อจะมีใครสักคนเอ่ยถึงสีชมพูของหยาดฝน แต่อย่างไรตลอดทั้งบ่ายนั้นไม่มีใครเอ่ยถึงฝนสีชมพูหรือแม้แต่สังเกตเห็นสีชมพูของเม็ดฝนเหมือนกับเขา

ชายเชิ้ตเทาถูกดึงกลับสู่ปัจจุบันโดยชายเสื้อยืดขาวไร้ร่มผู้วิ่งผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว เขาคงวิ่งมาเป็นทางไกล เพราะเสื้อของเขาชุ่มจนกลายเป็นสีชมพูอ่อน แต่ดูเหมือนชายเสื้อยืดจะไม่ได้สนใจแต่อย่างใด

การได้เห็นชายวิ่งฝ่าฝนโดยไม่กลัวเสื้อเปื้นสี ทำให้ชายเชิ้ตเทามั่นใจว่าสีชมพูของเม็ดฝนนี้มีแต่เขาเท่านั้นที่มองเห็น

แล้วเหตุใด เขาจึงเห็นฝนเป็นสีชมพู เขาถามตนเองอีกครั้ง เขานั้นไม่ได้โปรดปรานสีชมพูแต่อย่างใด มันสดใสเกินไปสำหรับเขา เขานิยมสีเทาเสียมากกว่าเพราะมันเหมาะกับบุคลิคเคร่งขรึมของเขาดี

ป้ายรถประจำทางเบื้องหน้า ชายเสื้อยืดกำลังบิดเสื้อรีดน้ำสีชมพูออกมา เขาตัวสั่นเล็กน้อยจากความหนาวเย็น ชายเชิ้ตเทาหุบร่มของเขาพิงข้างเสาก่อนจะนั่งครุ่นคิดถึงฝนสีชมพูต่อไป

เขายังหาเหตุผลเหมาะเหมาะสำหรับฝนสีชมพูไม่ได้ ตัวเขาเองไม่ได้สีสันสดใส เขาชอบความเงียบขรึมของสีโทนทึม การงานของเขาที่มีแต่ตัวเลข เอกสารสีขาว และหมึกพิมพ์สีดำนั้นเคร่งขรึมยิ่งกว่าการแต่งตัวของเขาเสียอีก จะเป็นที่ทำงานหรือตึกที่เขาอยู่ก็ไม่มีอะไรชมพูสดใสอะไรแบบนี้...

"รอนานมั้ยคะ" หยฺงสาวในชุดชมพูสดเอ่ยทักเขา

"ไม่นานครับ ผมเพิ่งมาถึง" ชายเชิ้ตเทาตอบ เขาเพิ่งรู้จักเธอมาได้ไม่นานนี้ หลังจากวันที่เขาและเธอต้องแปลกใจที่ทั้งสองขึ้นรถประจำทางสายเดียวกัน ลงป้ายเดียวกัน และยังพักอยู่บนตึกเดียวกันเสียอีก แต่ด้วยเหตุนี้ทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

"วันนี้รถโล่งจัง ไม่สมกับเป็นวันฝนตก" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ผมว่าวันนี้ เรากลับแทกซี่กัยไหม คุณควรรีบกลับไปสระผมนะ" เขากล่าวทันทีที่เห็นสภาพอันเปียกปอนของเธอ ที่จริงเธอน่าจะรอให้ฝนหยุดเสียก่อน แต่กลับวิ่งฝ่าฝนมาแบบนี้

จะคิดเข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่า ว่าเธอวิ่งฝ่าฝนมาเพราะไม่อยากให้เขาต้องรอนานเกินไป

รถแทกซี่ปรากฎตัวอย่างรวดเร็ว หลังจากปิดประตูสนิท ชายเชิ้ตเทายื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่หญิงสาว เธอรับไปเช็ดหน้าเช็ดตาด้วยความยินดี

"เดี๋ยวเอาไปซักให้นะ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง

เขายิ้มตอบ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมฝนจึงตกเป็นสีชมพู...

.

.

.

แล้วเธอจะเห็นฝนสีชมพูเหมือนเปล่านะ...เขาคิด