ชายสีเทาในเมืองสีเทา

ก้าวย่างนำพาตัวตนผ่านเส้นทาง

ปลายเท้าหยุดกึกขอบทางแยกแฉกสี่สาย

เส้นทางฉีกแยกสี่ทิศสี่ทางยาวไกลไร้สิ้นสุด

กลางทางแยก ชายผู้หนึ่งนั่งครุ่นคิดเหนือม้าหินอ่อน

ข้ากล่าวถามสาเหตุใดจึงนั่งครุ่นคิดเคร่งเครียดดั่งรูปปั้น

ชายรุงรังเงยหน้ามาตอบคำพร้อมเหตุผลอันยาวยืด

ข้ามิอาจเลือกเส้นทางเพื่อก้าวเดินต่อไปจึงหยุดคิด

สำหรับข้า ทางหนึ่งคือเส้นทางต่อยาวจากทางเดิมอันคุ้ยเคย

อีกทางหนึ่ง คือ เส้นทางอันท้าทายน่าแสวงหาถึงความหวัง

อีกทางหนึ่ง คือ เส้นทางอันโชคชะตาอาจนำพาถึงความฝัน

และสุดท้าย คือ เส้นทางเก่าที่ข้าสามารถย้อนกลับเริ่มต้นและแก้ไข

ข้าเอ่ยถามอีกคำถามถึงความยาวนานของการครุ่นคิด

นานแสนจนบัดนี้ ข้ามิอาจจดจำถึงการเริ่มคิดหรือกระทั่งเส้นทางที่ข้าเคยเดินผ่าน

ข้ายินคำจึงเอ่ยคำ แม้เส้นทางยังลืมเลือน มีเหตุอันใดอีกต้องครุ่นคิด

บัดนี้สำหรับท่านทุกเส้นทางคือจุดเริ่มต้นของเส้นทางใหม่ ใช้เพียงใจเลือกทางมิพอหรือ

เขามองข้าดั่งมองตะวันขึ้นของวันใหม่แล้วหมุนมองรอบตัวสามรอบจึงหยุดหน้าทางแยกหนึ่ง

ก่อนก้าวเดิน ชายรุงรังหันถามข้าถึงเส้นทางใดที่ข้าจะเลือกเดินก้าวต่อไป

ข้าก้าวย่างหาม้าหินอ่อนทรุดตัวลงก่อนเอ่ยคำ

ข้าขอเวลาคิดเสียหน่อย

.

.

.

.

ชายคนหนึ่งเอ่ยถามข้า ชายรุงรังเหตุอันใดจึงนั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนี้